مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری مجله روانشناسی 18808436 30 1 2026 4 17 Predicting students’ Social Competence Based on Teacher–Student Relationship and Sense of School Belonging: The Mediating Role of Behavioral Emotion Regulation پیش‌بینی شایستگی اجتماعی دانش‌آموزان بر اساس رابطه معلم-دانش‌آموز و احساس تعلق به مدرسه: نقش واسطه‌ای تنظیم رفتاری هیجان fa فاطمه دادوند دانشگاه شیراز فرهاد خرمایی دانشگاه شیراز 2025 8 3 <p>The present study aimed to predict students’ social competence based on teacher–student relationship and sense of school belonging with the mediating role of behavioral emotional regulation. The statistical population included all students of the upper secondary school in Shiraz during the academic year 2024–2025, from which 300 participants were selected through multistage cluster sampling. The instruments used were the Teacher–Student Relationship Questionnaire (Murray & Zvoch, 2011), the School Belonging Scale (Beaty & Brew, 2005), the behavioral emotional regulation Questionnaire (Kraaij & Garnfesky, 2019), and the Social Competence Scale (Felner et al., 1995). Data were analyzed using structural equation modeling and bootstrap test via SPSS-27 and AMOS-27. The results indicated that the direct effects of teacher–student relationship and sense of school belonging on social competence, as well as their effects on behavioral emotional regulation, were statistically significant. Moreover, the indirect paths of these two variables on social competence through behavioral emotional regulation were also significant. The findings emphasize the simultaneous role of environmental and individual factors in promoting students’ social competence. Accordingly, strengthening supportive relationships at school and teaching emotional regulation strategies may improve social skills and contribute to the psychological and social development of adolescents.</p> <p>هدف پژوهش حاضر، پیش&zwnj;بینی شایستگی اجتماعی دانش&zwnj;آموزان بر اساس رابطه معلم–دانش&zwnj;آموز و احساس تعلق به مدرسه با میانجی&zwnj;گری تنظیم رفتاری هیجان بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش&zwnj;آموزان دوره متوسطه دوم شهر شیراز در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰3 بود که از میان آن&zwnj;ها، ۳۰۰ نفر به روش نمونه&zwnj;گیری خوشه&zwnj;ای چندمرحله&zwnj;ای انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه رابطه معلم–دانش&zwnj;آموز (مورای و زوویچ، ۲۰۱۱)، مقیاس احساس تعلق به مدرسه (بتی و بری، ۲۰۰۵)، پرسشنامه تنظیم رفتاری هیجان (گارنفسکی و کرایج، ۲۰۱۹) و مقیاس شایستگی اجتماعی (فلنر و همکاران، ۱۹۹۵) بود. داده&zwnj;ها با استفاده از مدل&zwnj;یابی معادلات ساختاری و آزمون بوت&zwnj;استرپ و با بهره&zwnj;گیری از نرم&zwnj;افزارهای SPSS-27 و AMOS-27 تحلیل شدند. نتایج نشان داد که اثر مستقیم رابطه معلم–دانش&zwnj;آموز و احساس تعلق به مدرسه بر شایستگی اجتماعی، و همچنین اثر آن&zwnj;ها بر تنظیم رفتاری هیجان معنی&zwnj;دار است. افزون بر این، مسیرهای غیرمستقیم این دو متغیر بر شایستگی اجتماعی از طریق تنظیم رفتاری هیجان نیز از نظر آماری معنی&zwnj;دار بودند. یافته&zwnj;های این پژوهش بر اهمیت نقش هم&zwnj;زمان عوامل محیطی و فردی در ارتقای شایستگی اجتماعی دانش&zwnj;آموزان تأکید دارد. بر این اساس، تقویت روابط حمایتی در مدرسه و آموزش راهبردهای تنظیم هیجان می&zwnj;تواند از طریق بهبود مهارت&zwnj;های اجتماعی، زمینه&zwnj;ساز رشد روانی و اجتماعی نوجوانان باشد.</p>

http://Iranapsy.ir/ar/Article/Download/51058