مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری مجله روانشناسی 18808436 29 1 2025 5 26 The relationship between childhood trauma and invalidating environments with binge eating: The mediating role of alexithymia رابطه آسیب‌های دوران کودکی و محیط بی‌اعتبارساز با پرخوری افراطی: مدل‌یابی میانجیگری ناگویی هیجانی 106 114 fa مهسا محصص دانشگاه آزاد اسلامی سیدعلی حسینی المدنی گروه روان‌شناسی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران. ایران سولماز دبیری دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران شمال 2024 11 24 <p>This study aimed to investigate the mediating role of alexithymia in the relationship between invalidating environments and childhood trauma with symptoms of binge eating. A correlational research design was employed, involving a sample of 493 male and female students from the Tehran North branch of Azad University during the 2023-2024 academic year. Participants were selected using a multistage sampling method and completed the Toronto Alexithymia Scale (Bagby et al., 1994), the Childhood Trauma Questionnaire (Bernstein et al., 2003), the Childhood Invalidating Environment Scale (Mountford et al., 2007), and the Binge Eating Scale (Gormally et al., 1982). Data were analyzed using structural equation modeling with AMOS software. The results indicated the direct effect of childhood trauma on binge eating (t = 1.384, β = 0.115) and the direct effect of invalidating environments on binge eating (t = 1.546, β = 0.121) were not statistically significant. However, the direct effect of alexithymia on binge eating was statistically significant (t = 3.857, β = 0.203), as was the direct effect of childhood trauma on alexithymia (t = 3.306, β = 0.271). The indirect effect of childhood trauma on binge eating through alexithymia was significant (p < 0.05, β = 0.045), whereas the indirect effect of invalidating environments on binge eating through alexithymia was not significant (p > 0.05, β = 0.012). Overall, the findings suggest that adverse childhood experiences may increase the likelihood of engaging in maladaptive eating behaviors as an emotional response by facilitating difficulties in identifying and describing personal emotions.</p> <p>هدف اصلی این پژوهش آزمونِ میانجیگری ناگویی هیجانی در رابطه محیط بی&zwnj;اعتبار&zwnj;ساز و آسیب&zwnj;های دوران کودکی با نشانه&zwnj;های پرخوری افراطی بود. در این پژوهش همبستگی از جامعه آماری دانشجویان زن و مرد دانشگاه آزاد واحد تهران شمال در سال تحصیلی 1403-1402 تعداد 493 دانشجو با استفاده از روش نمونه&zwnj;گیری چندمرحلهای انتخاب و به پرسشنامه ناگویی هیجانی تورنتو (بگبی و همکاران، 1994)، پرسشنامه آسيب&zwnj;هاي دوران کودکی (برنستاین و همکاران، 2003)، مقیاس محیط ناارزنده&zwnj;سازِ کودکی (مانفورد و همکاران، 2007) و مقیاس پرخوری (گورمالی و همکاران، 1982) پاسخ دادند. داده&zwnj;ها با استفاده از مدل&zwnj;یابی معادله ساختاری در محیط نرم&zwnj;افزار ایموس انجام شد. یافتهها نشان داد اثر مستقیم آسیب&zwnj;های دوران کودکی بر پرخوری افراطی (384/1 t= ،115/0 = β)، اثر مستقیم محیط بی&zwnj;اعتبارساز بر پرخوری افراطی (546/1 t= ،121/0 = β) و اثر مستقیم محیط بی&zwnj;اعتبار&zwnj;ساز بر ناگویی هیجانی معنیدار نبود (693/1 t= ،132/0 = β). در نهایت، اثر غیرمستقیم آسیب&zwnj;های دوران کودکی بر پرخوری افراطی از طریق ناگویی هیجانی، معنیدار (05/0p< ،045/0 = β) و از اثر غیرمستقیم محیط بی&zwnj;اعتبارساز بر پرخوری افراطی از طریق ناگویی هیجانی، غیرمعنیدار بود (05/0p> ،012/0 = β). در مجموع، نتایج نشان داد که تجارب آسیب&zwnj;زای دوران کودگی از طریقِ تسهیل ناتوانی در شناسایی و توصیف هیجان&zwnj;های فردی، احتمال استفاده از رفتارهای خوردن ناایمن را به مثابة یک پاسخ هیجانی، افزایش می&zwnj;دهد.</p>

http://Iranapsy.ir/ar/Article/Download/48663